Ik denk aan de liefde van mijn leven, die op het moment van schrijven 182 dagen in mijn leven is. Ik denk aan alle bijzondere momenten die we hebben gehad, en welke nog zullen gaan komen. Ik denk aan hoe het begon, op een christelijke datingsite. Ik denk aan zijn eerste mail, en mijn mail terug.
Door het incest verleden heb ik lang niet durven dromen over een echte liefde. Dat was voor anderen weggelegd, maar niet voor mij. Ik geloofde niet in de ware. Ik geloofde niet dat ik ooit nog van een man zou kunnen houden. Maar de realiteit is anders. Ik hou van hem met heel mijn hart.
Ik hou van hem om wie hij is, hoe hij doet. Hoe we samen kunnen lachen en huilen. We altijd bij elkaar terecht kunnen als het even zwaar is. We beiden gelovig zijn en daar soms ook diepe gesprekken over hebben. Hij houdt van mij om wie ik ben, met mijn verleden. Hiervoor stond ik ook op datingsites, maar daar was men alleen maar uit op seks, en zo steek ik niet in elkaar.
Vanaf het eerste contact voelde ik dat het iets zou gaan worden, maar ik durfde niet te hopen. 20 juni 2009, onze eerste date. 20 december 2009, een halfjaar samen. De tijd vliegt voorbij, en we zijn er beide van overtuigd dat er nog heel veel jaren bij gaan komen. Samen tot de dood ons scheidt.
|